Jacek Odrowąż, przebywający w Kijowie jeszcze w 1240 roku podczas najazdu Mongołów na Kijów i Ruś południową, ufundował klasztor ks. dominikanów.[1]

Katolicyzm wszedł na wybrzeża Teterewa i Kamionki znacznie wcześniej, niż Żytomierz wystąpił na widownię dziejową. Kroniki czeskie mówią, że chrześcijaństwo z Zachodu już w X wieku oparło się o wybrzeża Styru i patrzyło na założenie Łucka. Źródła polskie wielokrotnie podają, iż pierwsze szeregi dominikanów polskich, ze św. Jackiem na czele, docierały do Kijowa już około roku 1225 i mieszkańcy tameczni budowali wówczas – na przedmieściu nazywającym się „Padół” – pierwszy kościół katolicki pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny, przy którym stanął klasztorek Dominikanów.

W tejże samej epoce lub w latach najbliższych owej chwili, a więc około roku 1230, kilku dominikanów wytworzyło pierwszą misję chrześcijańską w Żytomierzu: założono kościół, stanął klasztorek. Czasy to tak dawne, iż nawet dziejopis zakonu kaznodziejskiego w XVII stuleciu, Okolski [Szymon Okolski (1580-1653), dominikanin, teolog, historyk i heraldyk], nie umie już odpowiedzieć na pytanie, w którym roku miała miejsce erekcja dominikanów w Żytomierzu. Trudno wymagać od archiwów, by coś przechowały jako wskazówkę dla poszukiwaczy. W kraju otwartym dla najazdów nieustannych, gdzie miecz i pożoga nieprzyjacielska wciąż srożyły się, o zachowaniu śladów piśmiennych działalności religijnej nie może być mowy[2].

PRZYPISY

1. Józef Krzywicki, Dzieje Żytomierza, „Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich”, t. 14, s. 904-911

2. Marian Dubiecki, Dawny Żytomierz, „Na Kresach i za Kresami – wspomnienia i szkice”, Kijów 1914